Het leven hier

Afgelopen week hebben we weer een poging gedaan tot onze inburgeringscursus hier. Melissa en ik zijn op maandag op outreach geweest om de mensen in het dorp beter te leren kennen. En dat was me toch even leuk! De meeste mensen zijn hier nogal terughoudend maar als je op ze afstapt zijn ze toch wel benieuwd naar wie jij bent. Wat tot super leuke gesprekken leidt! Zo heeft Melissa al een date gefixt, ookal heeft ze al een vriend. De jongen in kwestie was erg op haar gesteld en bleek niet onder de indruk te zijn toen ik hem vertelde dat ze al een vriend had... Toen zijn we maar snel even doorgelopen... Maar voor de rest zijn hier hartstikke leuke mensen en gaan we volgende week maandag weer op pad!

Dinsdag zijn we een crowdfunding gestart voor de speeltuin die we hier met de mensen willen bouwen. En boven onze verwachtingen, zitten we al over ons streefbedrag heen! Wie had dat gedacht! 😄😁 Jullie kunnen je wel voorstellen dat we flabbergasted waren toen we doorhadden dat het zo snel ging. Dus voor de tiende keer, hartstikke bedankt iedereen!!

De rest van de week hebben we flyers rond gebracht voor de Kalwala got talent show die we volgende week woensdag houden en zijn we gaan kijken bij de vrouwenclub. Deze vrouwen zijn, net zoals de rest van het dorp, redelijk afwachtend maar hebben wel gewoon even hun eigen bedrijf. Ze maken schooluniformen voor de kinderen en van het geld kopen ze weer nieuwe materialen voor de uniformen en spullen voor het weeshuis. Hier hebben ze zelf helemaal geen opbrengst maar maken ze vanuit hun hart de uniformen met de hand! 💪 Leuk feitje, hun strijkijzer werkt nog op kolen dus om de zoveel tijd wordt er een vrouw op pad gestuurd om nieuwe warme kolen te halen.

Verder kan het leven hier wat krakkemikkig zijn. Zo valt letterlijk dagelijks de electriciteit uit waardoor we eigenlijk altijd op kolen koken. Hierdoor zijn we, lees ik, intussen ook pro geworden in het doden van beesten die op het licht en het eten afkomen. Aangezien niemand hier erg gesteld is op insecten en andere beesten en de anderen de grotere insecten niet durven te vermoorden, is mijn eerste reactie nu geworden om ze te pletten. Want hé, ik ben toch al vegetariër dus dan mag het 😝.
Verder komt er uit de wc, douche en kraan allemaal hetzelfde water, namelijk rivierwater. Nu zal je je afvragen of wij daar echt schoon van worden. Het antwoord is nee. Maar als proces van onze inburgeringscursus hier is ons motto geworden, 'als het schoon ruikt, dan is het schoon'. En ik kan jullie vertellen, wat maakt dat het leven makkelijk zeg. Je kleren, afwas en jezelf zullen hier nooit geheel schoon worden maar ach, wat maakt dat ook uit. We zullen hier toch nooit de man van ons leven tegenkomen, behalve Melissa dan (ookal weet ze het nog niet... 😉).
Dus al bij al is het een beetje improviseren hier, maar met dank aan de zaklamp donaties van mijn opa en oma redden we het hier prima.

Oh, over donaties en mijn opa en oma gesproken. Opa en oma waren zo lief om hun pennen collectie te doneren, kleding van de buurtkinderen in te zamelen en zelfs zelf kinderkleding te kopen. En ik kan jullie vertellen dat ze er hier heel blij mee waren. 😊 De pennen zijn door de directrice eerlijk onder de schoolkinderen verdeeld evenals alle kleren. Hoewel de weeskinderen allemaal al ouder zijn, waren er nog genoeg andere kinderen die wel een nieuwe broek of shirt konden gebruiken. Dus opa en oma, jullie zijn top! 😘